D’n Steenakker 1

Steenakker

Over ’n parkbos, bloemrijk grasland en compensatie

Ridderstraat

Ridderstraat 1990

De Ridderstraat in Gilze is een mooie dorpsstraat met een geschiedenis. Het is een straat die op klassieke wijze ‘binnen’ en ‘buiten’ met elkaar verbindt. Hier heeft het luchthavenbesluit met haar bouwverbod het groeiende dorp tot stilstand gebracht. D’n Steenakker ligt er ingeklemd tussen Ridderstraat, Vogelvlucht en Water aan de Warande. Op d’akker is sinds mensenheugenis geboerd. Dat is nu voorbij. Geen ploeg achter paard of tractor zal zich hier nog geweld aandoen door op een kolossale steen te stuiten, zo’n steen zoals bij buurtschap Hubertusveld ligt. Woensdag 26 juni werd er de laatste gerst geoogst. Hier gaat een parkbos komen. Zo hebben raad en college, op aangeven van Kern ’75 en de NLGR, besloten. Eigenlijk een godswonder dat hier, tegen de dorpsrand aan, een parkbos mag gaan groeien.
Bij een parkbos denk je niet aan Klein Zwitserland of het Chaamse bos. Eerder verschijnen er vrijstaande bomen op je netvlies, bomen die frank en vrij uit mogen groeien, de kans krijgen monumentaal te worden.
Voor de gekozen boomsoorten telt de inheemse oorsprong, maar ook het verwant zijn aan inheemse bomen en in een enkel geval het meer exotische, maar wel zeer klimaatbestendige karakter. Hoe dan ook, het wordt een breed assortiment. Dat past bij een park en levert bovendien minder risico’s op. Nee, zomereiken geeft het bomenplan niet. Die staan nu al aan de Ridderstraat.   

Duizendblad blijft staan!

Bloemrijk grasland

Denk niet aan gladgeschoren gazons. Daar bewijzen we de biodiversiteit geen dienst mee. We willen met het parkbos absoluut soorten flora en fauna versterken en denken in dit geval met name aan de vliegende insecten: de bloembestuivers. Daarom wordt ook een behoorlijk aantal ‘bloesembomen’ geplant. En daarom komt er bloemrijk grasland.
Wat bloemrijk grasland betreft hebben we nog wel een opdracht. We moeten proberen te bereiken dat meer mensen dat grasland nuttig maar vooral ook mooi gaan vinden. Dat dit niet eenvoudig is, bewijst de parkeerplaats van sportpark Verhoven, ook aan de Ridderstraat in Gilze. Daar is gekozen voor halfopen bestrating. Het terrein is bloemrijk ingezaaid. ’Wen rauwenis!’ is het commentaar. Het staat er vol met kaasjeskruid, bruine centaurie, duizendblad, smalle weegbree en zelfs het niet gezaaide marjolein kom ik er tegen. Met de gebruikers is uiteindelijk een compromis gesloten. De halfopen bestrating wordt een paar keer per jaar gemaaid, de stroken bij de knotwilgen worden tot na de zaadval met rust gelaten.
Voor d’n Steenakker is het plan: halfverharde wandelpaden en bloemrijk grasland in de grote, open ‘binnenruimte’. Wordt het plan werkelijkheid dan gaat enkele keren per jaar de maaier slingerend door dat hogere bloemrijke grasland. Zo zorgt een ‘dronken’ maaier voor avontuurlijke paden voor kinderen. Als…

Eerst dorsen daarna stro in pakken afvoeren

Compensatie

Nummer 10 in het bomenplan is een acer platanoides. Dat is een rode noorse esdoorn. Juist, een broertje van de esdoorn die eenzaam het centrumplan Rijen aanschouwt. Kon jarenlang het belang van bomen genegeerd worden, daar wordt nu, ook op het gemeentehuis, anders over gedacht. Er zit een kapitaal aan geld in die bomen en die bomen hebben bovendien een kapitale klimaatwaarde. Jammer dat ze soms ziek worden en onderdak bieden aan ongewenste harige wezens.
Als gekapt wordt, moet er gecompenseerd worden en dat is wat de gemeente hier gaat doen.  

Foto’s archief Frans Seelen, Will van Riel, tekst: Will van Riel