2019 – ‘Vluchten kan niet meer’ – Nog eens over duurzaamheid en biodiversiteit

duurzaamheid

Zomereik Aalstraat – gekapt

2010 Het jaar van de biodiversiteit

2010 – Dat jaar markeert het ontstaan van de Natuur- en Landschapsvereniging Gilze en Rijen. De gemeente had de ’Countdown 2010’- verklaring (uitgeroepen door de Verenigde Naties) ondertekend en zou het schrikbarende verlies aan biodiversiteit helpen stoppen. Het milieuprobleem stond toen al jarenlang op de agenda. Het overbekende ‘Vluchten kan niet meer…. En op aarde zingt de laatste vogel in de laatste lente….’  schreef Annie M.G. Schmidt in 1970. In 1960 verscheen al het boek “The Waste Makers’ waarin de consumptiemaatschappij als medeveroorzaker van de ramp werd aangewezen. Volgens de schrijver offerde de maatschappij haar zorg voor de toekomst achteloos op aan het steeds meer consumeren. Kwaliteit werd voor kwantiteit ingeruild. Consumeren, natuur verteren en afval produceren!
We hebben er o.a. de ‘plasticsoep’ aan overgehouden. Het heeft weinig zin energie te verspillen aan het beschuldigen van deze of gene. Het milieuprobleem zat domweg gewoon te weinig tussen de oren bij te weinig mensen. Het is immers nog maar een figuurlijke dag geleden dat de winst van een zuinigere auto direct werd omgezet in een harder rijdende auto. Zoveel waarde werd gehecht aan ‘moeder aarde’. Het gevaar van opportunisme ligt altijd op de loer. We zijn sterk in gelegenheidsargumentatie. Kijkend naar de biodiversiteitswaarde van een Amerikaanse eik kun je, als legitimatie voor kap en omdat het je goed uit komt, stellen: ‘biowaarde 12’. Maar als dan een monumentale zomereik aan de Aalstraat in Gilze in de weg staat, zeg je dan ook: ‘Sorry, blijft staan: ‘biowaarde 423’?

Duurzaamheidsvisie

Zeg je duurzaamheid, dan zeg je: energie, economie, klimaat en biodiversiteit. Voor mij zijn energie en economie de boosdoeners die indirect voor klimaatverandering en een grote afname van biodiversiteit zorgen. Fossiele brandstoffen moeten we niet meer gebruiken en de economie moet haar eigen afval tot product verwerken. Ik maak me echter zorgen over de biodiversiteit: de bescherming van soorten planten en soorten dieren. We weten dat we uitgeroeide soorten nooit meer terug krijgen. Op de duur roeien we dan onszelf uit.Om ‘biodiversiteit’ op de kaart te zetten, zit de NLGR aan tafel met mensen die zich buigen over een visie die de ABG-gemeenten ieder afzonderlijk gaan uitdragen. We zijn 2010 niet vergeten en doen daarom ons best te bewerkstelligen dat er een visie komt die ook
vertaald wordt naar stappen die gezet moeten worden.

Openbare ruimte

Ruim 75% van de biomassa aan insecten is verdwenen en dat terwijl insecten een cruciale positie innemen in de voedselketen. Die constatering is aanleiding geweest voor het opstellen van het ‘Deltaplan Biodiversiteitsherstel’. Dit Deltaplan spreekt direct alle ‘grondgebruikers’ aan. In Nederland zijn dat natuur, landbouw en de openbare ruimte.College en raad hebben zeggenschap over onze openbare ruimte. Als er nu gekapt moet worden, dan laten raad en college veiligheid prevaleren boven de biowaarde. Het deltaplan stelt dat beide gelijkwaardig zijn. Gaan raad en college vanaf nu serieus werk maken van soortenbescherming? Men is in ieder geval goed begonnen: twee vlinderidyllen en de Steenakker. Nu nog een stevige paragraaf in de gemeentelijke duurzaamheidsvisie!

Er staat nog een rode esdoorn ergens in de weg. Blijft deze staan, omdat nu echt natuur-inclusief gebouwd gaat worden?

Foto’s en tekst: Will van Riel (met dank aan Natuurmonumenten)